अजूनही मी एकटाच

सांगायला तर ते आई बाबा होते

रथाची ती दोन चाके मात्र नेहमी एकमेकांचे 

विरूद्धच धावत होती अन

आम्हा पाखरांचे नशिबी फक्त हिंदकळणेच होते  

स्वर्गातली त्यांची गाठ 

पृथ्वीवर नेहमीच उलटी होती 

त्यांचे नेहमीचेच युद्ध वार मात्र

आम्हीच झेलत होतो 

दोधांच्या वागयुद्धाला 

घरचीच रणभूमी मिळाली होती

हरनाऱ्यालाही शस्त्र चालवायला 

आमची पाठ मात्र नेहमी हक्काची होती

दिवस बदलले, बदलले वारे 

प्रत्येक गोष्टीला मोहताज मी 

माझ्या कष्टाचे चीज झाले 

सर्व भौतिक सुख घरात आले 

माझ्या एकट्याचीही 

सुंदर चौकट झाली 

आता मात्र दोघांचेही एकमत आहे 

दोघांच्याही कष्टांमुळे???? माझे हे यश आहे 

आज मी भौतिक जगात यशस्वी अन सुखी? आहे 

मुलांसोबत आईबाबांचाही पालनकर्ता आहे 

जे हवे ते मिळवण्याची हिम्मत आहे 

असे सगळ्यांनाच वाटत आहे 

पण माझं होरपळलेले बालपण,तारुण्य

मी.....अजूनही एकटाच आहे 

कितीही अट्टाहास केला तरीही,

कितीही कष्ट केले तरीही मिळेल काहो मला ते निरागस,निर्मळ कोमल बालपण ......................

by Manaswi

मी असा......मी तसा

जीवन जगताना बाहेरून कसेही वागलो तरीही 

अंतर्मनात एक द्वंद नेहमीच चालू असते 

ऐहिक जगात जिंकण्याच्याच उर्मीने जगणारे आम्ही 

आतमध्ये मात्र स्वतःला चांगलेच ओळखून असतो 

महागाई,बेकारी ,भ्रष्टाचार,बलात्कार 

सगळ्यावरच आम्ही पोटतिडकीने टिपण्या देतो

पण आतमध्ये डोकावून पहिले तर जाणवतं 

खरंच का टिपन्यांच्या एक टक्का तरी आम्ही जगतो ?

कधी कधी वाटते कशासाठी हा अट्टाहास 

आहोत तसेच व्यक्त व्हावे 

अन नंतर काय होईल ते पाहून घ्यावे

जे होईल त्याला सामोरे जावे  

पण स्वार्थीजीव तसे वागू देईल तर शपथ्थ 

क्षणभंगुर आयुष्याचे वाटेकरी आम्ही 

अमर असल्याप्रमाणे जगत असतो म्हणूनच तर

शेवटच्या क्षणापर्यंत मी असा मी तसा चा नारा चालूच असतो.

जगतच राहावे..........

संथ आयुष्य जगताना 

आताशा मला कंटाळा आलाय 

असे वाटते सरळसोट मार्ग सोडून 

जरा आड वाटेने चालत सुटावे 

त्या आडवाटेलाही खूप फाटे असावेत

कोणत्याही वाटेने जावे 

प्रत्येक वाटेवरून जाताना फक्त 

जीवन जीवन अन जीवनच जगावे

खूप जगले आतापर्यंत स्वतःसाठी

आता दुसार्यान्साठीही जागून पाहावे

प्रत्येक गोष्टीत फायदा बघणारी मी 

फक्त सुख सुख अन सुख अनुभवावे

हात रक्तबंबाळ होईपर्यंत 

दुसर्याच्या वाटेतील काटे उचलतच राहावे 

जीवनाच्या अंतापर्यंत 

बस फक्त जगतच राहावे..........

विस्कटलेलं आयुष्य

लाखात एक देखणी अशी बाला
पाहून तिच्या रुपाला
सगळेच म्हणत लग्नाची चिंता कशाला
वाटेवरचा चोरही उचलून नेईल तिला

खरंच अघटीत घडलं
वाटेवरच्या चोरानेच उचलून नेलं
तीन मुलं होईपर्यंत
रूपाच्या तिचं खोबरं  झालं

अन एक दिवस नको तेच झालं
बाहेरचा रस्ता दाखवला नवारयाने
काखेत तीन उपाशी लेकरं
फिरत राहिली अनवाणी पायाने अन रिकाम्या हाताने

गणगोत सारं कधीच संपलं होतं
सगळं आभाळच आता फाटलं होतं
जगणं आता तिचं संपलं होतं
नशिबी फक्त मुलांसाठी कष्टनं उरलं होतं

पण ती  हरली नाही मोडली नाही
उसंत अशी तिनं घेतलीच नाही
मुलांशिवाय काही असतं हेच ती विसरली
त्यांच्यासाठीच फक्त कष्टत राहिली

केसं हि गजर मळायला असतात
वस्त्र हि कधीतरी स्वतःला नटवायलाही असतात
हसणं नटणं मुरडणं हे ही  असतं
हे सारंच  ती विसरली होती

जिभेवर तलवार नजर घारीची
चाल वाघिणीची हिंम्मत मर्दाची
यात मात्र तिचं बाईपण हरवुन गेलं
तीच मीपण सारं संपूनच गेलं

मुलही तिची कर्तबगार निघाली
स्वतःचं अस्तित्व निर्माण करणारी
तिच्या आईपणाचा आदर राखणारी
तिच्या सुखासाठी आता झटणारी

पण तिचं सारं तरुण्य प्रौढत्व
कारुण्याची झालर लेउनच जगलं
त्याचे व्रण वृधत्वावरही घाला घालताहेत
आता तिला सुखाचे लेपही नकोसे वाटताहेत

विस्कटलेले आयुष्य आता जोड म्हणताही
जोडले जात नाही
सुखाचा प्याला जवळ असून पी म्हणूनही
आता पिता येत नाही

शरीराचे रोग औषधाने बरे करता येतात
पण हृदयाच्या जखमा कधीच भरता येत नाहीत
मन उध्वस्त करण्याचे काम मात्र त्या चोख बजावतात
अन दुभंगलेपानाचे  विकार कायमचे जडवून जातात

मी कोण ?

आई बाबा तुमच्या वंशाचा दिवा म्हणून

किती लाड केलेत माझे

बंदूक घोडा सगळे आणून दिलेत मला

पण मी मात्र नेहमी बाहुलीतच रमलो 

  

तारुण्याच्या उंबरठ्यावर मिसरूड फुटले  

पण हे काय माझे मन आतून वेगळेच मोहरले

मर्द, मित्रा,चिकण्या शब्दांनी मित्रांनी स्पर्श केला कि

वेगळीच अनुभती अंतरंगात उमटायची 

मी कोण मी कोण हे काय मन आक्रांदायच

कुणाशी बोलू कुणाला सांगू

देवा मनाचा अन शरीराचा ताळमेळच बसत नाही

जीवन हवंय पण हे शरीर का नकोय? 

जग वेगळं पण स्वप्न वेगळीच पडायची

भास आभासाच्या दुनियेत मी एकटाच फिरायचो

कसलं वादळ  कसलं काहूर माजलंय?

कोण सांगेल? कोण समजावेल?   

अन एक दिवस जहर ओतलं  मित्रांनी

काय रे नामर्द आहेस का? 

मी काय ऐकतोय, मी कोण आहे? 

वावटळीत मी एकटाच भिरभिरतोय    

अन एक दिवस समजले  

निसर्गाने चूक केली  

विज्ञानाने त्याला केमिकल लोच्या म्हटलं 

बाईचं मन पुरुषाच्या शरीरात अडकवलं    

देवा जीवन तर मला जगायचेय  

पण मी कोण माझे अस्तित्व काय

माझा जन्म कशासाठी 

मी कुणासाठी  अन कोण माझ्यासाठी ?   

किड्या मुंगीच्याही जीवनात काही अर्थ असतो  

गुन्हा केला तरी सजेनंतर गुन्हा माफ असतो  

पण मी काय गुन्हा केलाय? 

माझ्या जीवनाचा सारीपाट कसा आवरणार?   

मानसा तू तर असे नियम बनवलेत कि  

मी कुठेच  बसत नाही  

अरे जनगणनेतहि आम्ही खूप झगडलो तेव्हा

इतर म्हणून तरी आलो    

नोकरीतही मला आरक्षण नाही  

तिथेही फक्त तो अन तीच      

जगण्याचे सगळे रस्ते तुम्ही बंद केलेत 

तरीही तुम्ही मात्र मानव मग मी कोण?   

मी कोण या वावटळीत 

सगळं गणगोत मित्र परिवार दूर झाला 

काल पर्यंतच्या ओळखीच्या नजराही 

आता परक्या झाल्या ...........परक्या झाल्या ..

.. 

तिचं भरभरून जगणं

तिच्या चेहऱ्यावरच्या सुरकुत्या पहिल्या कि जाणवते 
आयुष्यभर फक्त प्रेमच वाटल्याच्या त्या पाऊलखुणा आहेत
तिच्यासोबत थोडाही वेळ घालवला तर 
प्रत्येकालाच असे जाणवते कि आई हि अशीच असते 

सुट्टीत गावाकडे येणारी तिची मुलं नातवंड
सगळ्या सणांहून ते दिवस तिच्यासाठी महत्वाचे असतात
तिच्या कुडीत तेव्हा हत्तीचं बळ  येतं 
सगळ्यांसाठी काय काय करू असं तिला होऊन जातं 

तिच्या प्रत्येक लेकराला काय काय आवडतं 
ते ते सारं  तिनं साठवून ठेवलेलं असतं
लेकरं  तिची मोठी झालीत तरीही  
बालपणीच्या सगळ्या  आवडी जपल्या जातात.

मुंबईच्या नातवंडानाही ती तिच्या विश्वात
अलगद घेऊन जाते
गोठ्यातल्या जनावरांच्या शेनकटलेल्या पाठीवरून
तोंडावरून हात फिरावत त्त्यांचे किती गुणगान गाते 

नातवंडांना ती जेव्हा शेतात नेते 
तिची रानाची झाडं झुडपं अन काळी मातीही 
किती सहजतेतेने ती त्यांचे गुणगान गाते 
इतक्या दिवसांनी जाऊनही ओळखतात मग तेही

तिच्या शेताची नासधूस करणारी वानरं  अन सांबरं 
भल्ली दंगा  करतात वो ..पण काय करतील 
त्याहिले पण खायाले न प्यायले पाणी पाहिजे 
म्हणत त्यांचे अस्तित्वही प्रेमाने स्वीकारते 

आम्ही धान्य निवडताना 
खड्यातूनही तिचं दाने टिपणं 
कष्टकर्याला दाण्यादाण्याची असलेली  किंमत 
न बोलताही सांगून जाणं 

विदर्भाच्या तापत्या उन्हाळ्यातही 
तिन्हीसांजेला चुलीवरच्या मडक्यावर ती 
मांडे भाजते अन आम्हा सुनांना सांगते 
शिकून घ्या न पोरीहो माह्या लेकराले मांडे लई आवडतात 

मला आठवते माझ्या अपघातात 
तिचं विना रिझर्वेशन धावत येणं 
काय झाला माय  वो म्हणत कुशीत घेणं 
बरं होईपर्यंत थकल्या हाताने सगळं करणं 

बरं  झालं माय व  देवानं एकच फळ दिलं तर
लेकच दिली तुला कारण  एकतरी माय भैण पाहिजेच
पाठीपोटावरून हात फिरवायला
जगण्याची नवी दृष्टी देऊन जाते

तिचं मुंबईत आल्यानंतर तिला 
विचारलंच कुणी आजी करमते का तुम्हाला 
तर का नाही बाप्पा जिथं आपली लेकरं तीच आपली जन्नत 
हि वाक्य खूप काही शिकवून जातात 

ती कधीच तत्वाज्ञान सांगत नाही
पण तिचं भरभरून जगणं  
जीवनाचे तत्वज्ञान शिकवून जाते 
नकळत पुढच्या पिढीलाही सुसंस्कारित बनवून जाते.

मातीतले आम्ही

करपली पिकं सारी 
न्हाई जनावराले चारा 
जीव वारा हुरी व्हतो
पाहून रानच्या पाखरा 

व्हते अंगाची काहिल 
आटला गावचा पाणवठा 
न्हाई खायाले भाकर 
जीव झाला ग नकोसा 

माही लेकरं न गाय 
चार बकर्या न मोती वाघ 
कसं तगवु ग  त्याहिले
झोपडं ग माझं खाली सारं 

केला देवाले नवस 
हात जोडीले सायबाले
पाया पडले सरकारचे
भिक मागितली सावकाराले 

माही काळी माय 
भेगाळला ग जीव तिचा
आम्हीही आता किती दिस तगणार 
का जावू असेच संपून........
मातीतले आम्ही आमच्याच मातीत............